Trochę z sensem.

Zacznijmy od tego że za mną kolejny tydzień szkoły. Od tygodnia mamy też już marzec. Jest to najpiękniejsza pora roku wg mnie *tak samo jej kwiecień*. Słoneczko zaczyna świecić i ocieplać nasze serduszka. Nasze życie nabiera sensu, ptaki zaczynają swoje przepiękne pieśni a kwiaty budzą się do życia po długiej zimie. Myślę, że pierwsze promyki słoneczka są dla Nas najważniejsze. Przypominają one o chwilę z tamtego ciepłego roku, z tamtego lata. Wracają wspomnienia, ciepłe i gorące. Czujemy, że już nie długo lato. Które pewnie będzie szalone i pełne śmiechu tak jak tamte. Ale czy nie powinniśmy żyć teraźniejszością przecież lato i tak przyjdzie. Dlaczego większość z Nas teraz nie wyjdzie na dwór, na spacer kiedy tak pięknie świeci słońce? Nie wystawi twarzy w jego stronę i nie przestanie myśleć o problemach, a zamiast tego zacznie delektować się ciepłem jakie wysyła świat? Dlaczego ludzie nie umieją słuchać śpiewu ptaków, dlaczego nie umieją docenić tego co daje im natura? Dlaczego nie znajdą chwili czasu dla siebie i tylko siebie? By wyjść nawet na balkon? Wznieść się poza ten cały szum miasta i posłuchać samych siebie? Odpowiedź jest tak banalna. Większość z Nas nie ma czasu. Pędzi wraz z tłumem w tą samą stronę. Nie wychodząc z szeregu. Bojąc się zwróci na siebie uwagę. Większość z Nas pędzi po prostu bezmyślnie.
W tym tygodniu znalazłam chwilę by wyjść na balkon i posiedzieć na nim. Siedzieć... Tak po prostu siedzieć.

Doceń tę chwilę, ponieważ już nigdy ta sama chwila Cię nie odnajdzie.