Odważ się być szczęśliwym

Rok to 365 dni,
8 784 godziny,
527 040 minut,
31 622 400 sekund.

Właśnie minęło 15 z nich.

Każdej sekundy umierają na ziemi dwie osoby.
Na ich miejsce rodzą się w tym czasie kolejne cztery.
Ja i Ty też umrzemy, i to właśnie czyni z nas szczęściarzy.
Większość ludzi nigdy nie umrze, ponieważ większość osób nigdy się nie narodzi.
Osób, które mogły by być teraz na TWOIM miejscu, ale w rzeczywistości nigdy nie przyjdą na świat, osób które nigdy się nie narodzi jest z pewnością więcej niż ziaren piasku na pustyni.

W śród nich są poeci wspanialsi od Szekspira, i uczeni więksi od Newtona. Wiemy to, ponieważ liczba możliwych sekwencji ludzkiego DNA, znacznie przewyższa liczbę ludzi, rzeczywiście żyjących. Świat jest niesprawiedliwy, ale cóż. To właśnie tutaj się znaleźliśmy.
Ty i ja

Zbyt często zapominamy że życie to coś nieskończenie fascynującego, zapominamy że nasze istnienie dla świata to zaledwie mrugnięcie. Zapominamy jak ważna jest każda sekunda którą mamy. Żyjemy w ciągłym biegu, nieustannie za czymś goniąc, lecz ciągle odnajdujemy czas na nudę. W całym tym zbiorowym obłędzie, wyścigu donikąd, tak często tracimy motywację do życia.  Do robienia tego, co szczerze kochamy. Dorastając, wycofujemy się z naszych ambicji, celów, skazujemy na śmierć nasze marzenia.  Zapominamy że celem naszego istnienia jest wyrażanie siebie. Odnalezienie własnego celu. Zbyt często, tak wielu z nas wyraża sprzeciw. Sprzeciwiamy się swoim nierealnym marzeniom, sprzeciwiamy się własnym emocją, uczuciom, własnemu sercu. Gasimy tlący się w nas ogień. Wstydzimy się tętniącego w nas życia, która chce pokazać, wykrzyczeć swą obecność światu! Tracimy nasze szczęście goniąc. Chodzimy do pracy, której nie cierpimy. Kupujemy rzeczy, których nie potrzebujemy, za pieniądze, których nie mamy, usiłując zaimponować ludziom, których nie lubimy. Udając kogoś, kim nie jesteśmy.
Czekamy w kolejkach, ulicznych korkach, czekamy na umówione spotkanie, czekamy na urlop, na lepszą posadę, czekamy aż dorośniemy, czekamy aż dorosną nasze dzieci, czekamy na istotny związek, czekamy na sukces…..
Czasem czekamy przez całe nasze życie.
Czekamy zamiast zacząć po prostu ŻYĆ.
Boimy się tego co mamy. Boimy się życia, które tętni w każdym atomie naszego ciała. Przerażają nas zmiany, jednak atomy, które budują Cię w tym właśnie momencie, nie są tymi samymi atomami, które były częścią Ciebie zaledwie 10 lat temu.
Zmiana jest nieodłącznym elementem naszych istnień. Musimy ją zaakceptować. Musimy przestać się bać, wyrwać się z kajdan lęku, Bo to czego pragniemy najbardziej, to to czego najbardziej się boimy.

Odważ się być sobą, Odważ się robić to co kochasz. Odważ się kochać, odważ się spełniać swoje marzenia, odważ się iść głosem własnego serca, Odważ się być szczęśliwym.